Goedendag allemaal,

Ik ben Rein Niewold, een student aan de Hogeschool van Utrecht waar ik Maatschappelijk Werk en Dienstverlening studeer.
Straatvrees is iets waar nog maar weinig over bekend is omdat de mensen die er last van hebben meestal contact met de samenleving verliezen. Sinds een vriendin van mij (een paar jaar geleden) straatvrees 'kreeg', ben ik mij er van bewust geworden, had daar vroeger nooit over nagedacht.
Vandaar dat ik nu met mijn groepje (4 medestudenten) heb gekozen voor mensen met straatvrees, om daar onderzoek naar te doen, door middel van theorie studies en interviews. Wanneer we alles hebben verwerkt gaan we het presenteren in de vorm van een toneelstuk.
Indien mogelijk zouden wij graag één of meerdere mensen willen interviewen, liefst persoonlijk of anders via de e-mail.

Ik hoop dat ik jullie kan interesseren en veel van jullie te leren.

Groeten uit Driebergen,
Rein

Hallo Rein,

Graag wil ik je iets laten weten over mjn ervaringen met straatvrees.
Bij mij was straatvrees een onderdeel van de paniekstoornis waar ik nog steeds aan lijd en waarvoor ik medicijnen krijg. In de tijd dat de paniekstoornis op zijn hoogtepunt was, durfde ik niet eens meer de deur uit. Ik woonde in Utrecht en ik dacht dat ik de vrees behoorlijk onder controle had, tot ik ging verhuizen naar Heerenveen. Daarna sloeg pas echt de straatvrees toe. Elke keer als ik de deur uit ging, nam ik mij voor, dat er deze keer niks zou gebeuren en dat het allemaal goed zou gaan. Ik kon vaak net de bushalte halen, samen met mijn dochter en mijn jongste zoon. Ik was blij als ik in de stad was en dan kon ik net een paar honderd meter lopen totdat ik moest gaan zitten. Mijn adem werd bijna afgeknepen en mijn benen begonnen te zwabberen onder mijn lichaam. Na een poosje kon ik weer opstaan en soms verdwenen de klachten als een donderslag bij heldere hemel en kon ik mij weer gewoon en vrijelijk bewegen. Iedere keer als ik weer naar buiten ging, gebeurde precies hetzelfde en ik had altijd last op dezelfde plaatsen, ook op pleinen, waar mijn benen mijn lichaam niet meer konden dragen en ik dacht dat ik er kruipende overheen moest.

Groetjes van Sibina Dorst