Hallo allemaal,

Mijn naam is Patricia, ben 37 jaar, heb twee schatten van zonen 9 en 12 jaar en heb nu zo'n 16 jaar last van paniekaanvallen. Bij mij is het begonnen door een ongelukje op mijn stage plaats, waardoor ik overal de dood in ging zien.
Op dit moment heb ik nog twee grote angsten, dat is een hartaanval krijgen (zoals zo velen) en de angst om gek te worden/ de controle te verliezen.
Die zestien jaar zijn met ups en downs gegaan. Na mijn trouwen heb ik weer voor een jaar ongeveer bij mijn ouders ingewoond om maar niet alleen te hoeven zijn. Ik durfde niet te eten, niet te drinken, niet te douchen, ik probeerde alleen maar te overleven.
Mijn kinderen daar heb ik ook niet altijd zelf voor kunnen zorgen, maar gelukkig waren mijn ouders en mijn man er zoveel mogelijk om me te steunen.
Op het moment gaat het redelijk met me. Ik doe weer dingen die ik niet durfde, al pak ik nog niet alles aan, maar ik heb wel het gevoel er te kunnen komen.
Ik heb allerlei therapieen gevolgd, zowel regulier als alternatief, door die mengeling heb ik heel veel geleerd. Medicatie ben ik nooit aan begonnen,ik heb het wel aangeboden gekregen, maar ik durfde geen pillen te slikken en nu nog los ik mijn paracetamolletje op in water. Als ik medicijnen krijg van mijn huisarts is dat altijd vloeibaar (vaak zijn dat kindermedicijnen, maar ik ben weer zelfstandig en zie dat mijn kinderen opgroeien tot fijne pubers met een eigen wil en een hoop zelfvertrouwen en dat is iets wat me waanzinnig goed doet. Ik ben altijd bang geweest dat mijn angst hun zou schaden, maar dat is gelukkig niet zo.
Het leven is moeilijk en ik zou ook wel normaal willen zijn, maar wat is normaal? en ik zeg altijd maar, ik had mijn paniekstoornis nooit willen missen, want ik heb er veel van geleerd, maar het zou nu wel eens over mogen zijn.
Ik hoop dat we elkaar hier steun en begrip kunnen bieden, want niet iedereen reageert even goed als je vertelt dat je geen boodschappen kunt doen.