Hey mensen,

Ik ben Willemieke en ik ben 28 jaar. Al zo lang als ik me kan herinneren heb ik last van angst, paniek en depressieve periodes. Op mijn 17e ben ik uiteindelijk bij een jeugdpsychiater onder behandeling gekomen vanwege een ernstige chronische depressie. Sinds mijn 18e slik ik paroxetine en ben ik jarenlang onder behandeling geweest voor een sociale angststoornis met paniekaanvallen. Op zich ben ik een heel eind gekomen met cognitieve gedragstherapie, maar op de één of andere manier bleef ik terugvallen en knelpunten houden.

Vorig jaar kreeg ik een enorme terugval. Van de huisarts kreeg ik oxazepam, op voorwaarde dat ik weer bij het GGZ in behandeling ging. Dat vond ik vrij nutteloos, aangezien ik het na 10 jaar gedragstherapie wel zo'n beetje gezien had.

Nu blijkt dat er een nieuwe vorm van cognitieve gedragstherapie is, die gebaseerd is op mindfulness en acceptence. Klinkt vrij zweverig, maar dat is het niet. Het is eigenlijk pure nuchterheid. Acceptance betekent ook niet dat je zomaar op moet geven.Het betekent dat je leert om je angst te accepteren en het toch niet je leven te laten beheersen.

Ik ben er enorm sceptisch ingegaan, maar het heeft mij gigantisch geholpen.
Vaak dacht ik dat als ik toch angstig werd of bepaalde gedachten had, dat ik het fout deed. Je moet je angst nl 'de baas worden' en vechten. Nu ontbreekt het mij niet aan vechtlust, maar in sommige gevallen is onderdrukken en vechten niet genoeg/ de meest effectieve manier.

Dankzij deze behandeling heb ik na 8 jaar eindelijk m'n bachelor afgerond (tot grote verbazing van de universiteit ) Ik ben met mijn master begonnen en nu loop ik stage en studeer van de zomer af. Iets wat eerder absoluut ondenkbaar was geweest.

Nu ben ik hier niet als wandelend reclamebord, maar ik denk dat er meer mensen zijn die eventueel baat kunnen hebben bij mindfulness. Ik heb in mijn behandelgroep gezien dat het niet voor iedereen werkt, maar zoals ik destijds dacht toen ik eraan begon: ach, baat het niet, dan schaadt het niet...