Hai allemaal!

Ik zal me ook even voorstellen, want ik ben net nieuw hier.
Mijn naam is Noëlle en ben 26 jaar. Ik ben er dit jaar achtergekomen dat ik een paniekstoornis heb, maar dacht altijd dat het lag aan buikklachten.

Totdat ik ineens zoveel aanvallen in 1 keer kreeg in de afgelopen maanden dat het wel iets anders moest zijn. Ook ging ik situaties vermijden en bleef ik graag in mijn oude vertrouwde omgeving. Ik ben hiervoor nu in behandeling bij Psyq en door middel van ontspanningsoefeningen en gedragstherapie gaat het al stukken beter.

Ik zou graag van jullie willen weten hoe jullie er mee om gaan en of het makkelijk is om het met vrienden/familie het erover hebben? Ik merk aan mezelf dat ik het moeilijk vind om erover te praten, omdat ik het gevoel heb dat weinig mensen het zullen begrijpen.

Ik hoor het graag!

Hey noelle,

Angst is iets wat iedereen in meer of mindere mate heeft. Bij ons is het alleen veel erger.Ik heb gemerkt dat het makkelijker is als je er open over bent tegen vrienden en familie. Als ze jouw verhaal niet krijgen, kunnen ze je ook niet begrijpen. Bij mij waren de reacties veel positiever dan ik dacht. Het geeft niks als je het zelf moeilijk vindt om erover te praten,je moet doen waar jij je goed mee voelt. Je kunt alleen een hoop steun missen als je er niet over wilt praten uit angst dat mensen je niet zullen begrijpen. Liefs,

Willemieke

Ik merk het ook inderdaad dat hoe meer je erover praat hoe meer mensen het begrijpen. Het blijkt ook dat ik in het verleden vaak dingen heb afgezegd en vage redenen ging bedenken om maar niet te gaan. Ik ging dus echt dingen vermijden terwijl ik juist altijd ben van de gezelligheid. Voor mijn gevoel ben ik daardoor erg verandert en me gaan afsluiten van veel mensen. Nu ik meer opener en eerlijker ben, merk ik dat het veel beter is. Het is alleen nog steeds moeilijk, omdat je snel denkt dat mensen een oordeel erover hebben.

hoi Noelle,

Ik herken mij in je verhaal en daarom wil ik even reageren. Ik ben ook 26 en kreeg vorig jaar plotseling last van een paniekaanval, die zich een aantal keren en heftiger heeft herhaald. Ik ben ook onderbehandeling bij een psycholoog, dat schiet nog niet echt op en binnenkort hoop ik te beginnen met gedragstherapie. Hoe is dat voor jou geweest, hoe gaat het nu met je?

Ik merk dat ik het ook lastig vind om erover te praten, behalve met mensen die erg dicht bij mij staan. Zeker het afzeggen van feestjes of andere leuke dingen, waar ik normaal gesproken geen moeite mee heb, daar voel ik me nu schuldig over. Aan de andere kant ben ik er ook achter gekomen, dat als je het deelt met mensen, je erachter komt dat ook anderen in je omgeving er last van hebben. Dat kan erg veel herkenning opleveren.

groetjes Aly

Hai Aly,

Ik zag je berichtje op mijn verhaal en wilde er ook even op reageren. Voor mij heeft de gedragstherapie niet echt geholpen. Dit komt ook omdat ik denk dat mijn paniekklachten met het verleden te maken hebben. Bij de sessies die ik heb gehad, werd daar geen aandacht aan besteed. Er werd meer gekeken naar hoe je je klachten onder controle kan houden dmv ontspanningsoefeneningen en jezelf corrigeren als er rare gedachten opspelen. Ik heb me nu aangemeld bij een psycholoog om over mijn verleden te praten en ik hoop dat dit wat beter gaat helpen. Wel staat er een wachttijd van ongeveer 2 maanden dus ik ben er helaas nog lang niet klaar mee

Hoe gaat het met jou inmiddels? Merk je dat therapie helpt? Of heb je soms ook het idee alsof je het toch allemaal zelf moet doen? Ik probeer er ook idd met meer mensen over te praten, maar niet iedereen snapt het of vegen het weg met grapjes. Dat is soms wel frusterend!

Groetjes,
Daniëlle