tis gelukt ze

slaapwel!!

Hey daar allemaal, ik ben hier nieuw, maar wil toch even mijn verhaal kwijt...
Ik heb al jaren te kampen met een groot probleem, ik loop heel de dag door te denken dat ik het aan mijn hart ga krijgen,
soms heb ik ook van die symptomen dat ik denk van ja, hier gaan we, nu is het gedaan. Dan krijg ik pijn in mijn linkerarm, in mijn kaken en vooral krijg ik het dan enorm benauwd... Heb al een hartfilmpje laten maken een tweetal jaar geleden, maar was toen perfect inorde. Ben al vaak naar de huisarts geweest, maar hij zegt dat er niets aan de hand is,...
Maar de gedachten worden steeds erger en de symptomen ook, ben nu ook 25 weken zwanger, en loop nu nog meer te piekeren, het is echt een hel!
Sorry voor mijn gezaag allemaal!
Groetjes

Hey Denim,

Ik denk ook aldoor dat ik het aan men hart ga krijgen,mijn angst word dan zo sterk dat er een paniekaanval volgt ( snel kloppend hart,zweten,duizelig,benauwd gevoel op de borst en hyperventilatie) volgens mijn huisarts is het elke keer stress,bij mij is het wel begonnen 2 jaar geleden nadat ik een kindje ben verloren op vijf maanden zwangerschap,sindsdien is het heel snel bergaf gegaan met alles dus het kan wel zijn dat het daardoor komt...heb ondertussen wel een zoontje van drie maanden en tijdens de zwangerschap heb ik geen last gehad van nare gedachten of angsten,ik was toen wsl veel te hard bezig met naar men kindje uit te kijken maar een maand na de geboorte had ik het dus weer terug...zo'n aanval,en sindsdien blijf ik doodsbang voor een nieuwe aanval wat dan uiteindelijk ook weer een aanval uitlokt,het is zoals je zegt een echte hel!!
Maar voor zover ik uit jou verhaal kan afleiden heb jij geen paniekaanvallen?

Groetjes

Hey daar,

Bedankt voor jou reactie, het doet mij wel deugd dat ik mijn verhaal zo eens kan doen tegen iemand die mij niet raar aankijkt, of dat ik het gevoel krijg van, ooh nee, hier heb je ze weer.
Maar ik heb inderdaad niet zo een paniekaanvallen zoals jij ze beschrijft, ik weet niet precies wat ik heb, maar smorgends als ik opsta is er niets aan de hand, tegen dat dan de dag vordert begin ik mij slecht te voelen en begin ik vanalles te voelen, die symptomen dus, ik weet me echt geen raad en het houd niet op. Ik heb hiervoor ook medicatie genomen, cymbalta, maar hier had ik eigenijk weinig effect van.

Groetjes

Hey Denim,

Sorry van men late reactie maar heb effe diep gezeten.
Als ik 's morgens opsta voel ik me altijd goed,dat kan zelfs uren duren voor ik weer last krijg en dat begint dan met een benauwd gevoel,zo precies alsof er nergens genoeg zuurstof is,daarna begin ik spierpijn te krijgen in men nek en schouders en word ik enorm zenuwachtig.Ik nam temesta expidet maar die waren op dus ben vandaag terug naar men huisarts geweest maar hij wou ze niet meer voorschrijven omdat hij het ni goed vond dat ik er twee à drie per dag nam,die pillen werken namelijk zeer verslavend op langere termijn en hij vond me nog te jong om al afhankelijk te worden van medicijnen,nu heeft hij xanax retard voorgeschreven,hier mag ik er nu maar één per dag van nemen,een maand lang en dan moest ik terug komen om te zien hoe het dan verder moet.
Hoe is het met je zwangerschap? je kan er ondanks je problemen toch nog van genieten?

Groetjes

Hoi, ik ben hier nieuw.
Ik heb het momenteel wel effe helemaal gehad! Anderhalf jaar zit ik niet wel in mijn vel. Het begon met een paniekaanval in Rome, twee op bosklas en tijdens de reis in 2010 liep het helemaal fout. Sindsdien heb ik stressvrije periodes, en dagen waarbij ik denk dat het met mij gedaan is: zweten,hartkloppingen nervositeit,spierpijn hoofdpijn, geen adem krijgen, niet kunnen doorslapen. Vroeger duurden de goeie dagen een week of 3, dan een weekje slecht. Nu is het al eerder omgekeerd. Dit is zo lastig om dragen, vooral omdat je gewone leven verder gaat hé:werken, kids, sociale activiteiten.
Na 1 jaar cipralexa en Xanax zag ik geen enkele betering en stapte ik naar een psycholoog. Zij had het steeds over mijn scheiding, waardoor ik me nog rotter ging voelen, dan maar gestopt. Een cursus mindfullness kon me ook niet kalmeren, was echt mn ding niet...
Recenste stap: de psychiater. Hij zegt dat ik bipolair ben, ik vind de term chronische hyperventillatie wel beter bij me passen, soit.
Ik neem nu 200 mg Lambipol en zie na 8 weken geen beterschap. Ik moet geduld hebben en in erge periodes temesta expidet nemen.
Daar val ik in slaap van, dus dat kan enkel ' s avonds.
Ah, ik kan een heel boek schrijven over mijn negatieve ervaringen. Het leven gaat precies aan mij voorbij, kids worden groot en ik kan er niet van genieten.
Ik heb alles in mijn leven: 2 prachtige kids, een lieve vriend, een mooi huis, toffe job, geen financiële zorgen. Ben wel gescheiden in 2009 en er is co-ouderschap en ik ben verhuisd. Te veel emo in één jaar?
Als ik dan wat beter ben, haal ik alle schade in natuurlijk omdat ik weet dat mijn stemming in één slag kan omkeren.
Morgen start ik met Meca , een homeopatisch product die de zenuwen aansterkt, en ik ga naar het largo :de zoveelste pogingen om mijn hoofd boven water te houden.... Het goeie voor alle lotgenoten...Dit gaat heus wel over!!!

Hei, je zaagt niet! Voor velen is jouw verhaal echt herkenbaar. Maar wat doen we er aan?
Het verwondert me zo dat ik nergens bij de medische wereld met mijn verhaal terecht kan.
Ik lijk wel een proefkonijn op het gebied van medicatie, en vond nog geen psycho-educatie die past bij mij... Succes!

Hei Tammy 31,
ik zie mij in jouw verhaal. Loopt ongeveer gelijk. Misschien kunnen we elkaar wat steunen.
Ik heb het er echt moeilijk mee. Ik heb echt angst om angstig te worden...
Nu heb ik bvb angst om te slapen omdat ik denk dat me dat weeral niet lukt, angst om morgen te gaan werken, want wat als het daar weer misloopt, angst voor mijn toneellessen omdat ik daar al een aanval kreeg, angst voor woensdag omdat mijn partner naar het buitenland vertrekt en ik dan helemaal alleen ben met de kids. Vroeger leefde ik hiervoor: kids, reizen,werken, toneel spelen, genieten van enkele dagen home alone. En nu? Ik ben 10 jaar ouder geworden in 2 jaar, geloof me!
En de grootste frustratie is: wat kan ik nog meer doen? Ik wil genezen en die rotte jaren achter me laten! groetjes, Nans

allergrootste angst= ziekenhuizen en wijassen

Mijn allergrootste angsten betreffen een psychose en dementie. Ooit ben ik dichtbij een psychose geweest (volgens de psychiater, die zelf schuldig was aan mijn angst - lang verhaal - en me een simpele kalmeerpil weigerde). Dus misschien zijn ziekenhuizen mijn grootste angst... controleverlies.

mijn grootste angst momenteel is om een hersentumor of een andere ernstige ziekte te hebben. Ergens weet ik dat de symptomen van druk in hoofd, oorzsuizingen,... er zijn door overspanning maar anderzijds is er toch nog die twijfel...